چه عنوان زيبا و رسايي است اين دهه فجر، چرا كه فجر آن است كه شب خاتمه يابد و روز آغاز گردد. پس از اينكه همه جا را سپيده فرا گيرد خورشيد طالع و آفتاب ظاهر مي شود. پيش از طلوع خورشيد فجري ظاهر مي شود و پس از گذشت لحظاتي خورشيد به ظهور مي رسد. امام امت(ره) مي فرمود ما منتظر طلوع خورشيديم. پس طبيعتاً امام (ره) سپيده ي آن خورشيد و مطلع فجر آن ظهور است. اگر توجه نموده باشيد فجر در ابتدا يك نقطه ي سپيد در افق است كه آرام آرام از شرق به غرب گسترش مي يابد تا آنجا كه تمامي افق را فرا مي گيرد و آن هنگام هنگامه طلوع و ظهور خورشيد است. اين انقلاب، فجر ظهور است، و فجر از خورشيد است و از خورشيد جدا نيست. همان نور خورشيد است كه نام آنرا سپيده نهاده اند.خورشيد را در ابتدا نمي بينيم، سپيده را مي بينيم. پيدايش سپيده نويد بخش طلوع خورشيد است، همچنانكه پديده انقلاب پيام آور ظهور امام زمان(عليه السلام) است. وقت نماز صبح الان است، چرا كه بين الطّلوعين است.آنها كه در انتظارند تا آقا بيايد و آنگاه نثار ثار كنند و ايثار مال نمايند و انفاق اندوخته ها، نمازشان قضا خواهد شد و از اجر محروم خواهند شد. هنگام تلاش و تحرك همين حالاست قرآن به صراحت مي گويد. آنها كه پيش از پيروزي انفاق و جهاد مي كنند با آنها كه پس از پيروزي جهاد و انفاق مي نمايند برابر نخواهند بود: «اُولئِك أعظَمُ دَرَجَةً مِنَ الّذِينَ اَنفَقُوا مِن بَعدُ وَ قَاتَلُوا…» (سوره حديد، آيه 10). امروز كه پيش از ظهور است روز كار و حركت و روز اقدام و قيام است و گاهِ تحرّك و تلاش و بيداري است و بيداري امروز هنر است و ارزش محسوب مي شود و الا در فرداي روزگار كه ايّام ميمون ظهور است همه اهل حركتند و همه پرتلاش و پرتحرّك و بيدارند. باري، بيداري پيش از آفتاب، ارزشمند است والاّ با آمدن آفتاب همگان بيدارند. ملامت مي كنند آن كسي را كه بين الطلوعين بخوابد، خواب بين الطلوعين مكروه است و الآن بين الطلوعين است يعني كه هنگام بيداري است.

منبع :مثل ها و پند ها ‘ص82

اگربه سراغ درخت بروي ، هيچ گاه دست خالي بر نمي گردي ، اگر ميوه اي داشته باشد ، با ميوه ي خودش ، كام شما را شيرين

مي كند ، گرسنگي شما را رفع مي كند ، اگر هم نداشته باشد ، با سبزي و نشاط و شادابي خودش به روح شما طراوت مي بخشد ،

پيامبر (ص) فرمود : انا الشَّجَرَه من درخت هستم ، حقيقتاً هم درخت بود ، اگر كسي به سراغ او مي رفت و حاجتي داشت ، اگر

مي توانست حاجت او را برآورده مي كرد و اگر نمي توانست ، با سخنان نرم خودش ، دل او را گرم مي كرد و با سخنان نرم او آب

شود ، سنگ ها . مَنْ سَأَلَهُ حَاجَةً لَمْ يَرْجِعْ إِلَّا بِهَا أَوْ بِمَيْسُورٍ مِنَ الْقَوْل ..

. [بحار الانوار ج 16 ص 152]

گُل نكند جلوه در جوار محمّد( ص)
رونق گُل مي بَرد، عذار محمّد( ص)

گُل شود افسرده از خزان و، وليكن
نيست خزان از پي بهار محمّد( ص)

سايه ندارد ولي تمام خلايق
سايه نشينند در جوار محمّد (ص)

سايه ندارد ولي به عالَمِ امكان
سايه فكنده است اقتدار محمّد( ص)

سايه نمي ماند از فروغ جمالش
هاله نور است در كنار محمّد (ص)

شمس رُخش همجوارِ زلف سيه فام
آيت: و اليل و والنهار محمّد( ص)

تا كه بماند اثر ز نُكهت مويش
خاك حسين (عليه السلام) است يادگار محمّد( ص)

تربت خوشبوي كربلاي معلّاست
يك اثر از موي مشگبار محمّد (ص)

رايت فتحش به اهتزاز درآمد
دست خدا بود چون كه يار محمّد (ص)

من چه بگويم ( حسان) به مدح و ثنايش
بس بُوَدَش مدح كردگار محمّد (ص)

امام صادق عليه السلام:

«..هر كسي صبر كند اندكي صبر كرده  و هر كه بي تابي كند اندكي بي تابي كرده ….پس در هر كاري صبر را از دست مده ‘زيرا خداي -عز و جل -محمد(صلي الله عليه و آله) را مبعوث فرمود و او را امر به صبر و  مدارا كرد و فرمود :برآنچه مي گويند صبر كن و از آن ها ببُر‘ بريدني نيكو . و مرا با تكذيب كنندگان نعمت دار واگذار.¹

و باز فرمود : «بدي را به آن چه نيكو تر است دفع كن تا آن كه كسي كه ميان تو و او دشمني است ‘دوستي مهربان شود. و اين خصلت را جز كساني كه صبر كنند برنخورند و جز بهره دار بزرگ در نيابد.²

رسول خدا هم صبر نمود تا او را به امور بزرگ نسبت دادند و متهم كردند ‘او دل تنگ شد . خداوند اين آيه را نازل فرمود :ما مي دانيم كه سينه تو از آن چه مي گويند تنگ مي شود ‘با ستايش پروردگارت تسبيح گوي و ازسجده گزاران  باش .³

سپس تكذيبش كردند و متهمش نمودند .از آن رو غمگين شد و خداوند وحي نازل فرمود :ما مي دانيم كه سخنان آن ها تو را غمگين مي كند . آن ها تو را تكذيب نمي كنند ‘بلكه ستمگران آيات خدا را انكار ميكنند . پيش از تو نيز پيغمبراني تكذيب شدند و بر تكذيب شدن و اذيت صبر كردند تا نصرت ما به آن ها رسيد.⁴

پس پيغمبر خود را به صبر ملزم ساخت تا آن ها تجاوز كردند و خداي تبارك و تعالي را به زبان آوردند و تكذيب كردند.پيغمبر فرمود :درباره خودم و خاندان و آبرويم صبر كردم ولي نسبت به بد گفتن به معبودم صبر ندارم. خداوند فرمود:ما آسمان ها و زمين و فضا را در شش روز آفريديم و هيچ خستگي به ما نرسيد پس بر آن چه مي گويند صبر كن.⁵

پس پيامبر در همه احوال صبر كرد تا او را به امامان از عترتش مژده دادند و همه را به صبر معرفي كردند …

——————————————————–

^{1. مزمل 10.}

^{2.فصلت35.}

^{3.حجر97و98.}

^{4.انعام 33.}

^{5.ق 38.}

مكارم الاخلاق ج 1ص 17.

نفس باد صبا مشك فشان خواهد شد                      عالم پير دگر باره جوان خواهد شد
يعني اين تيره شب غيبت مهدي روزي                          از دم صبح حضورش لمعان خواهد شد
عالم ارپير شد از جور و ستم باكي نيست از قدوم شه دين امن و امان خواهد شد
مشكلاتي كه به دل ها شده عمري است گره                 حل آنها همه در لحظه آن خواهد شد
دانش كسبي صد ساله اين مدعيان                                      نزد علمش به مثل برگ خزان خواهد شد
اين اباطيل و اكاذيب كه شايع شده است                                     همه را حضرت او محو كنان خواهد شد

تا در ره عشق مبتلاي تو شدم
بيگانه زخويش و آشناي تو شدم
هر جا كه روم باز به بام ات آيم
من كهنه كبوترِ هواي تو شدم
در هر رگِ دستِ تو كرم موج زند
خوشبخت منم، من كه گداي تو شدم
فردا به عزيز مصر هم مي نازم
كه امروز غلام بي بهاي تو شدم
آقاجان، حرفم اينِه، يِه كمي منوتحويل بگير، در اين گوشه دنيا يه نظري هم به ما بيانداز، ببين يك بيچاره داره صدات مي زنه، ببين يه گِدا راهِ خُونه را گم كرده، اي اميد گمشده ي دلِ زهرا عليهاسلام، اي گرمي نَفَس نوكراي حسين عليه السلام، اي باني روضه مادرت زهرا عليهاسلام، آقاجان امشب اُومدم عرض كنم نمي توني اسم منو از بين نوكرات خط بزني هر جا كه مي رَم منُوبه نام شما مي شناسند، براي شما اُفت داره منُو از در خانه ات دور كني.
محتاج ني ام به غير تا هستي تو
عمري است كه سر خوش از عطاي تو شدم

چندي پيش بچه اي نابينا شده بود. مادرش او را پيش هر طبيبي براي معالجه برد ولي جواب رد شنيد. تا اين كه تصميم گرفت او را ببرد مشهد كنار آن طبيب حقيقي و حاذق شايد نظري كند. وقتي وارد حرم شد تصميم گرفت- اگر با زحمت هم كه شده- بچه را به كنار ضريح برساند. موقعي كه بچه را به كنار ضريح رسانده بود تا چشمان او را به آن مشبكهاي ضريح تماس بدهد كه شايد شفا پيدا كند، يكي از خدام حرم مشغول تميز كردن گلدانهاي بالاي ضريح بود. ناگهان، اين گلدان از دست او مي افتد و اتفاقاً روي سر همين بچه فرود مي آيد و سر او مي شكند و خون مي آيد، همه ي آنها كه آنجا بودند تأسف مي خوردند، از جمله خودِ مادر بچه، كه بچه ام را آورده بودم تا شفا پيدا كند، آسيب ديگري هم ديد. با يك حسرتي اين بچه را برده بود بيمارستان يكي دو روز گذشته بود كه آمده بود كنار ضريح حضرت و زار زار مي گريست، به نحوي كه توجه همه را جلب كرده بود، مي گفت: پس از شكستن سرش، او را به بيمارستان برديم. امروز كه رفتم تا به او سر بزنم ديدم بينايي او برگشته است. از دكتر جهت را سئوال كردم، در جوابم گفت: اين بچه لخته هايي از خون در سر داشته است كه مانع بينايي او شده بود و با فرود آمدن آن گلدان، لخته هاي خون بيرون ريخته و بينايي اش برگشته است. حال تمامي مشكلاتي كه در زندگي ما رخ مي دهد شبيه همان فرود آمدن گلدان است، شكيبا باش، باور كن كه پشت آن شكستگي، بينايي است و دنيا را آن طور كه هست مي بيني. اين گلدان، مصائب و تعلقات دنيوي را از سر انسان خارج مي كنند و او را بصير كرده و بصيرت مي بخشند.

منبع :مثل ها و پند ها ج5ص12